دريا آرام است . ماه ستارگان را به ضيافت شب برده است.

تو را مي بينم كه در انتهاي افق به من مي نگري/مي خندي/

دستم را به طرفت دراز مي كنم.

ماه به من مي خندد .

دستم چه خالي مانده است.

خود را به آب مي زنم. در لالايي موج آرام مي خوابم /خواب ابدي

مثل درختی تنها ، در وسط بیابان ،

به هوای پرنده ای هستم که بر شاخه هایم بنشیند .

برگ هايم تقديم باد  شده است .

در ضيافت نگاهت نيستم.

در ضربان باد ، ماسه ها مي رقصند و بر من شلاق مي زنند .

ريشه در خاك دارم و پاهايم بسته .

دست تو كجاست ؟ كي به من بال پرواز مي دهي؟

آفتاب مرا می سوزاند.

من به امید آمدنت دشت را سایه کردم !!!

بگو كي ، پا گذاري؟

تا كي بايد پشت پرچين هاي سوخته ي باغ خاطراتت پريشان بمانم؟

بگو كي مي آيي تا من بيدار باشم ؟

اگر روزي آمدي و من خواب بودم مرا بيدار كن .

تا من  از گونه هاي خيسم برايت حكايت  كنم .

از چشم هاي باراني ام نيز....

و آنوقت برايم بگو در گير و داري كه چشم و گونه ام در سيلاب اشك

غرق بودند ، تو با كدام احساس ، برگ برگ خاطراتم را سوزاندي؟

گوش كن .

مرا مي خوانند ، صدايم مي كنند و بايد بروم .

و چقدر سبك مي روم.....

از آسمان آتش می بارد .

اژدهای خورشید از دهانش به روی مردمان کلافه روی زمین آتش می ریزد.

خسته و کلافه از گرما به ساحل پناه می برم

تا از خنکای نسیم دریا کمی بیاسایم.

آنطرف دو زوج عاشق را میبینم که به هم عاشقانه نگاه می کنند

و دست در دست هم قدم می زنند .

چقدر روی ماسه های مرطوب ساحل نشستیم

و عاشقانه به هم نگاه کردیم.

چقدر روی ماسه ها قدم زدیم و صدای شکستن صدف های

 کوچک دریایی را نشنیدیم .

چقدر جز صدای تو صدای دیگری را نشنیدم.

 حتی صدای شکستن موج ، آنگاه که کف می کند .

چقدر بی تو سوار امواج خیال شده ام .

چقدر پس از تو تنها به دریا آمده ام.

به میعادگاه همیشگی .

اما همیشه خودم را تنها دیده ام .

زوج های جوان از کنارم رد می شوند و ترانه عشق می خوانند .

و من در دریای خودم غرق می شوم...

کنار ساحل

           در انتهای افق نگاهم تنها نشسته ام

صدف ها شسته می شوند و من روی ماسه ها می پوسم

کجا بوده ام؟

                 در انتهای عمق نگاهش!!!

چه کسی مرا می خواند؟

          گوش کن صدای زنگ می آید.

                             همیشه صدای زنگ می آید!!!

                                             انگار برای بردن من آمده اند.

صدای لا لایی مادرم می آید

                             نه صدای مویه مادرم

                                     و من خود را درون قبر تنها می بینم/

آمدی !!! كنار آن در هيشه باز

در چارچوب بودي و پيكرت چه زيبا در كادر نشست.

ستاره ها در آسمان گم بودند و سنگفرش كوچه مثل ابر

كوچه بود و تاريكي و تنها ، فانوس چشمم مي سوخت .

تو بودي؟ آمدي؟يا انگاره ي من بود !!!؟

هميشه در پس اين در منتظرم .

هميشه تو مي آيي و من نمي توانم لمست كنم.

هميشه ساكت نگاهم مي كني .

هميشه مي خندي.

هميشه كم كم بخار مي شوي

و من مي مانم و يك در ، كه رو به آغوشت باز است .

و دوباره فانوس چشمم مي سوزد .

مثل هميشه از تنهايي به كتاب پناه مي برم . كتاب روايت مردي تنهاست كه

با خاطرات خود زندگي  مي كند . انگار داستان من نوشته شده است.

در افكار خودم غرق مي شوم . كم كم در خودم گم  مي شوم .

بيرون از توي باغ صداي خش خش برگ مي آيد .

از پنجره به باغ نگاه مي كنم . در ته باغ او را با پيرهن  بلند آبي آسماني

مي بينم که به طرف من مي آيد ؛ بي وزن ، سيال ، انگار در خواب .

حالا از نزديك بوي ياس سفيد مي دهد . پيراهنش آبي نيست ؛

خاكستري مثل آسمان پائيز است .

به من نزديك مي شود . صاف و سوزان به چشم هايم نگاه مي كند .

شعله نگاهش مرا مي سوزاند .

كم كم چشم هاي عسلي اش بزرگ و بزرگ تر مي شود و در

مردمك های سياهش چهره پريشان خود را مي بينم كه آتش گرفته است .

صورتش را بر مي گرداند و مي گويد:

- برو ؛ دست از سرم بردار ؛ چرا رهايم نمي كني ؟

و من پريشان نگاهش مي كنم . زبانم قفل مي شود .

كم كم در انتهاي باغ تصويرش محو مي شود . 

غروب بود

                        صدای نفس زمین  / صدای بغض درختان / و صدای

 طپش قلب من  به گوش می آمد

غروب بود و لحظه / لحظه ی  دلتنگی های من    

                                      لحظه بارش باران اشک و شستشوی عکس غبار گرفته او

دم غروب 

آن زمان که گیاهان برگ خود را برای آرمیدن جمع می کنند دست من

پی چیزی می گردد /

     پی یک عکس رنگ و رو رفته 

                                        چشم در آن حوالی 

          بارش نگاهش را به انتهای جاده ی غربت دوخته و  به امید

طلوع نگاهش غروب را به تماشا نشسته . 

  در زمینه سربی صبح به او برخوردم

و در امتداد غروب نیلی او را گم کردم .

به کنار پنجره می روم /

 بیرون در انتهای باغ دو قمری را می بینم

که عاشقانه به هم تک می زنند .

 بید مجنون سایه اش را ارزان به قمری های

عاشق می فروشد . به قمری ها نگاه  می کنم .

او را میبینم که در باغ  با من قدم می زند .

 از بوته گل سرخ یک شاخه گل می چیند

 و به من می دهد و می گوید :

 هرگز فراموشم نکن.

 من گل را می گیرم  و بو می کنم .

 چه عطری !!!

- جه عطری داره این موهات .

 عطری که منو می کشه .

 نه به من جون می ده.

- جدی !!!!!؟ می تونی بگی بوش مثل چیه ؟

- یه بوی بخصوص ، بوی گل مریم ، یا نرگس ،

 نه ، اصلاً بوی تو را می ده.

صدای زنگ تلفن به صدا در می آید .

 خودم را به سمت تلفن پرت می کنم .

به شماره تماس گیرنده نگاه می کنم !!!

                  . افسوس چه فکر بیهوده ای!!!!

وقتی که می رفت / با فریاد چشمانش می گفت :

" دوستت دارم / هرگز فراموشم نکن "

حالا که رفت / با هزاران زبان فریاد می زند :

" فراموشم کن "

همهمه ی عجیبی می آید .

صدای شیون و زاری زنان توامان،

 با صدای لا الله الا الله مردان محله را پر کرده است .

از رختخواب بلند می شوم .

به روی مهتابی می روم .

 جمعیتی از مردان و زنان را می بینم

که تابوت بر دوش  در حرکتند.

بعد از آن  درست کنار خانه ی  مان تابوت را

 روی زمین گذاشته و کنارش نشسته و ایستاده ،

گریه می کنند . به چهره ی عزاداران خیره می شوم ،

 چهره های آشنا، زیاد می بینم .

فکر می کنم باید آشنایی مرده باشد ،

به عکس روی تابوت نگاه می کنم ،

 همه وجودم را آشوب فرا می گیرد !  

عکس خودم را رویش  می بینم .

آرام و قرار از کف داده ، با عجله داخل اتاق می شوم .

خودم را می بینم که به من  پشت کرده و خوابیده است  .

 نزدیکش می شوم  و صدایش می کنم .

جوابم  را  نمی دهد . رویش را بر می گردانم.

 عرقی سرد بر پیشانی ام می ریزد.

از گرما گر می گیرم !! می بینم که صورت ندارد .

وحشت می کنم و به کنار آینه قدی کنج اتاق می روم .

در آینه خودم را می بینم که بسیار غریب و شاکی

نگاهم می کند . کم کم تصویر م  دو تا می شود.

من دومی کارد بزرگی روی گلوی من اولی می گذارد .

با وحشت به مهتابی می روم .

باز هم تابوت خودم و جمعیت عزادار را می بینم .

در میان جمعیت او را می بینم که شیون کنان جلو می آید.

روی تابوت   می افتد .

و صدایم میکند . هر لحظه نزدیک تر می شود .

کم کم جان می گیرد .

و احساس می کنم که مرا از نزدیک صدا می کند .

دستی به شانه ام می خورد و تکانم  می دهد .

ناگهان چشم باز می کنم و مادرم را بالای سرم می بینم

که مضطرب و نگران نگاهم می کند .

خسته ام ، خسته از این لحظه های ساکت و خاموش که بر من می گذرد . به کنار پنجره می روم تا دلم وا شود . هوا به شدت برف می بارد . دانه های درشت و سفید برف جلوی چشمانم رژه می روند و من بهت زده به آنها نگاه می کنم . کم کم دانه های درشت برف جان می گیرند و در مقابل چشمانم تصویر او را می سازند . او را می بینم که به من پشت کرده و موهای پس سرش نمایان است . هر لحظه ازم دور تر می شود و من فریاد می زنم : " خدایا او نباید ازم دور شود هنگامی که ذره ذره وجودم میل دیدنش را دارد".  او دور می شود و کم کم تبدیل به یک گلوله برف می شود و در انتهای باغچه آرام می گیرد . دوان دوان خودم را به ته باغچه می رسانم و یک مشت از برف همان  نقطه که او نشسته را برمی دارم . دستم به شدت می سوزد و وقتی به آن نگاه می کنم  تکه ای از زغال آتشین و گر گرفته را در دستم می بینم .  

-تو را خدا بخند نذار لحظه آخر هنگامی که ذهنم از چهره ات عکس می گیرد غمگین باشی . و من زورکی لبخند زدم و تو از این خنده ی تلخم خندیدی .

-قیافه  رو نگاه انگار عزاداره انگار عزیزش مرده

و من می دانستم که حضور سبزعزیزم در احتضاره و مرگش بزودی فرا می رسه

می دانی الآن دو سال است که حضورت مرده و من در تنهایی عکس تو را در ذهنم مرور می کنم . خاطرات با تو بودن را / آن زمان که دست در دست هم رهرو سرزمینی بودیم که تنها گلش شقایق بود . یادته وقتی شعر " بی تو مهتاب شبی " {مشیری} را برات می خوندم تو می خندیدی و می گفتی: هرگز زمانی نمی رسد که بی من از این کوچه گذر کنی !!!

الآن دو سال است که آغوش این کوچه التماس کف پای تو را دارد . چشم من کوچه را قاب گرفته است . و چقدر این قاب خالی است. 

دیدن یک عکس هوای چشمانم چه سخت می بارد . یادته می گفتی:

" اگه تو نباشی من می میرم"

الان دو ساله که با هم نیستیم و تا آنجا که من می دانم تو نمرده ای و سرحال تر از همیشه ای .

و من با خود  می گویم:

شبهای هجر را گذراندم و زنده ام هنوز

                         من را به سخت جانی خود این گمان نبود

من را شکستگی به نهایت رسیده است

                     آنقدر شکسته ام که دیگر نمی شود شکست

پیچ رادیوی ماشین را باز می کنم . صدای فریدون طنین انداز می شود : " فاصله ها فاصله ها " بلافاصله رادیو را خاموش می کنم . سرم به شدت درد می گیرد . ماشین را به کناری می زنم و سرم را روی فرمان می گذارم . تنم خیس عرق می شود . توی مغزم طنین صدای فریدون مثل پتک ضربه می زند .

"فاصله ها فاصله ها"

-         فاصله ها چقدر از فاصله بی زارم تو این یک هفته که ازت دور بودم مدام کاست فریدونو گوش می دادم و گریه می کردم . انگار این کاست رو برای من و تو خونده

-         خوشحالم که از هدیه من خوشت اومده

-         خوشم اومد؟تموم زندگیم این کاسته و همیشه با منه .

چند ضربه به شیشه ماشین می خورد. سرم را بلند می کنم .

     - حالتون خوبه؟ کمک می خواین؟

با اشاره سر جواب منفی می دهم و دوباره صدای" فاصله ها فاصله ها "به مغزم ضربه می زند.

- ببین/ هر چی بود تموم شد/ من می خوام زندگی کنم / بدور از استرس و دغدغه .

- من که حرفی ندارم / اگه تو بخوای همه چی از همین لحظه تموم می شه .و خاطرات با تو بودن رو تو دلم دفن می کنم .

خوب /من دیگه باید برم /شاید دیگه نبینمت/شاید هم یه روز بیام پیشت/نمی دونم /ولی می خوام بگم دوست دارم و این جدایی تقدیرمونه و سرنوشت را نمی شه از سر  نوشت .

از ماشین پیاده می شود / برای آخرین بار نگاهش میکنم برایم دست تکان می دهد.

نزدیکم می شود . چند ضربه به شیشه  می خورد / دوستم را می بینم که با عصبانیت  صدایم  می کند.

- چته /هر چی صدات می کنم/ دست تکون می دم منو نمی بینی.

ومن او را می بینم که در امتداد افق محو می شود.......

باغی پر از تمشک . تمشک های رسیده که دست هر کسی خواهش چیدن آن را دارد . من هم قصد می کنم تمشک بکنم . دست به بوته تمشک می برم .

- اون تمشک سباه خوش رنگ درشت را برام بچین.

تمشک را می چینم . دستش را دراز می کند و لبانش خواهش چیدن دارد . تمشک را در دهانش می گذارم و داستان ما آغاز می شود .

بچه ها صدام می کنند و من در حال خودم هستم . به تمشک ها نگاه می کنم و حس می کنم بعد از او دیگر تمشک ها هم رنگ و بویی ندارند .

کلافه ام میرم ساحل تا دلتنگی هامو با دریا فراموش کنم . دریا آرام است و چه شکوهی دارد.

نگاهم به صدف های کوچک کنار ساحل می افتد . صدف ها انگار به من می خندند .

چقدر اسمش را با صدف روی ماسه ها نوشتم . تصمیم می گیرم بازم مثل اون وقت ها

 اسمش را بنویسم . صدف جمع می کنم و شروع می کنم به نوشتن .

 حرف اول اسمش را می نویسم .

-         به .... ی اسمم نگاه کن

-         مگه چه شه ؟

-         نمی دونم یه جوری بهم نگاه می کنه انگار می خنده

-         اون داره به من می خنده و می گه که باید در آینده نزدیک تنها بیای اینجا

 و اسمشو بنویسی.

-         تو رو خدا بس کن من که گفتم همش یه مدت کوتاهه بر می گردم

 تازه همیشه با توام هر جا که برم تو رو کنارم می بینم

-         بهم زنگ می زنی؟

-         زنگ می زنم ، نامه می دم ، عکس می فرستم ، خودمم میام پیشت   

حرف دوم اسمش را می نویسم و دیگر توان نوشتن بقیه حروف را ندارم

به گوشیم نگاه می کنم چه انتظار بیهوده ای

می خواهم برایش بنویسم  دلتنگی هایم را باد ترانه می خواند و

من سعی می کنم که ترانه دلتنگی هایم کاغذی باشد  برای

چندمین بار کاغذ می گیرم تا بنویسم . اشک در چشمانم جمع

می شود.

       ـ اشکاتو پاک کن . تو داری گریه می کنی ؟ برای من ؟

مگه کجا می خوام برم ؟ همین نزدیکی ها .  روزی ده بار برات

زنگ می زنم یا نامه می دم . مثل یه بچه کوچولو چشاتو هم

بذار و بگو خداحافظ  در ضمن اون اشکاتو پاک کن.  

  اشک چشمانم را پاک می کنم . دست از نوشتن برمی دارم

به دیوار روبرو نگاه می کنم چشمم به تقویم روی دیوار

 می افتد . الان چهار ماه و هشت روز است که از او بی خبرم

در کویر داغ و سوزان چون گون تنها شدم

                                  حال او را از نسیم صبحگاه جویا شدم

در میان جمع من احساس تنهایی کنم

                              رفته ام در گوشه ای من تارک دنیا شدم

در اتاق خالی قدم می زنم . چند روزی است که در این اتاق

زندانی ام . دفتر خاطراتم را ورق می زنم . دفتر سفید و سیاه است .

سیاه است سیاه است چند بار می گوید دیوار بین ما سیاه است ومن

فقط نگاهش می کنم او برای بدست آوردن دل من می گوید شاید

پشت این دیوار سیاه برایت روشنایی باشد . می خواهم بگویم تمام

روشنایی زندگی من تویی ولی افسوس که او هرگز باور نکرد . برگ

دیگر از دفترم را می خوانم . کلمات جلوی چشمانم رژه می روند و من

چشمانم را می بندم و دوست دارم به خواب بروم برای همیشه . و می

شنوم که از دور مرا می خوانند . صدای همهمه می آید . انگار جنازه ای

می برند . صدای لا الله الا الله بلند تر به گوشم می رسد . داخل تابوت

را نگاه می کنم . چشمانم بسته است و روی دوش بستگان به سمت

گورستان می روم .

          سرسبزم

                         سبز پیکرم

                                      سبزفامم

در خیالات سبز

                     گشته ام سبز

                                       سرسبز

                                         سرسبز تر از سبز