مفروش از برگ هاي سرخ و زرد و نارنجي . وقتي پا روي برگ ها گذاشتم

صداي ناله آنها به گوش مي آمد و من بي رحمانه به جلو مي رفتم .

در انتهاي باغ ، آنجا كه صنوبر ها به آسمان بوسه مي زدند و خورشيد به زمين

سجده مي برد ، تصويري ديدم ، محو و كم رنگ . انگار در زمينه سربي غروب

قاب گرفته شده بود . خوب كه نگاه كردم تو بودي با موهاي بس آشفته .

پشت به من ،  با برگ ها بازي مي كردي . به سويت آمدم و صدايت كردم .

نشنيدي . دستم را روي شانه ات گذاشتم . چيزي حس نكردم .

جسم نبودي اما رنگ داشتي. سيال و بي وزن  . نه در زمين و نه آسمان .

انگار بخار و يا مه . به رنگ گرگ و  ميش هوا و يا خاكستري . تو بودي ؟

وقتي كه به سويم برگشتي ديدم صورتت حجم ندارد  و چشمانت

دو گوي آتشين بود . به آسمان رفتي . من در انتهاي باغ آشفته و

پريشان به دنبال چيزي مي گشتم . خودم را در دريا ديدم بي قايق .

خورشيد ميل فرو رفتن در آب خنك دريا داشت و من بيزار از آب دريا .

هر چه بيشتر دست و پا مي زدم بيشتر فرو مي رفتم .

احساس كردم در زير هزاران تن گل و ماسه هستم .

نفس نمي توانستم بكشم . فرياد زدم و از تو كمك خواستم .

اما صدايم در نمي آمد. و تو در انتهاي آسمان آبي محو شدي . 

              بن بست تنهایی چه تاریک است

                             در انتهای کوچه عبورت پائیز نوسان دارد

باران می شوم تا در کوچه ی پائیزی ات ببارم

             افسوس من اشتباه کرده بودم

                                                  چترت باز بود

*     *     *

وقتی که چشم

               در گلخانه حسرت می سوخت

                         چمدان جدایی ات را با کدام احساس برداشتی

و زمزمه کنان

               آهنگ وداع را خواندی

                                  و من در غروب پائیزی چشم

خسته و نومید

                  گلهای زرد جدایی را

                                   در کنار طاقچه تنهایی جا گذاشتم

*     *     *

نیلفر خفته بود

                     من در سطح مرداب

                             بین هم آغوشی آب و نیلوفر

                                                              باریدم

افسوس کسی قطرات بارش چشم مرا

                             در غروب مه آلود مرداب ندید 

         چگونه تلخ مي گريم

                   در آستانه ي فرياد و سكوت

بودن

            خواستن

                           و عشق را مزه مزه كردن

و در حسرت يك نگاه مردن

اگر عشق را مفهومي ديگر باشد

                                         هرگز هرگز

                                                  عاشق نخواهم شد

و در اين بن بست تنهايي

                                به انتظار طلوع چشمانت خواهم خفت

نثار شبهای خاموش علیرضا

از فراقت روز و شب نالان و سوزانم چو شمع

                                       اشک می ریزد زچشمم اشک بارانم چو شمع

در هوای بوی تو عکست ببوسم ای علی

                                      مست بوی زلف تو حرمان حرمانم چو شمع

خاک روب راه تو باشد پر مژگان من

                                       انتظار دیدنت سوزانده مژگانم چو شمع

در میان جمع من احساس تنهایی کنم

                                       رفته ام در گوشه ای وز جمع پنهانم چو شمع

کرده ام فانوس چشمم را به راهت شعله ور

                                       تا بسوزد در رهت فانوس چشمانم چو شمع

از جفای خار هجران کور شد چشم"کتی"

                                      چون ببینم عکس تو از دیده گریانم چو شمع 

             چه غمگنانه می گریم

                   و

                       شب را با اشک

                                          به عصمت ملکوتی سپیده پیوند می زنم

به یاد آر

                      آن صبح بارانی سلام را

                                 و

                                        آن غروب آتشین وداع را

غروب بود

            لحظه لحظه ی هم آغوشی مه و مرداب

وتو

     در بیکران آسمان چشم من

                                    چون غبار

                                       بر پر پرواز پرستو نشستی

و از کوچه باغهای خاطراتم گذشتی

تا من

                  باور کنم پرنده مردنی است

تا در زمزمه جادویی موج و دریا

               در رقص باد در سر شاخه های سپیدار

                                 در آیینه مکدر چشم خسته از تب عشق

تنها تر از همیشه  

                        خود را

                                   جستجو کنم 

                   همچون سکوت سردم

                         همچون شمع می سوزم

                                             همچون آه پر دردم

وقتی می آیی

                 حتی در خیال

همچون آتش سوزانم

                      همچون ماه تابانم

                                  يک حنجره فریادم

من می خواهم بودنت را

                              وقتی من نیستم

                            در آیینه ذهن

                                        اتاق بوی شقایق می گیرد

*   *    *

در شب سرد زمستانی

                             چه زیباست تنهایی

                                                     و انتظار

و سوختن همچو پروانه

گرد شمع خیالت

*    *    *    *

همراه خیالت روان شدم

                            در تنهایی کوچه ی بن بست

کوچه را تا انتها رفتم

                        همه ی امیدم آن بود

                                                 که در انتهای کوچه ترا می بینم

چه خیال بیهوده ای

تو مفهوم هفت شهر بودی

من اشتباه می کردم

*    *    *    *   

سرگشته و آواره به دنبالش می دویدم

به دو راهی رسیدیم

میل رفتن در او بود

مرا یارای رفتن نبود

او به من خندید

ساعت ده صبح بود ذرست ده صبح

قاصد روزهای ابری را دیدم

خبر از بارش باران بر سقف خانه ی تنهایی ام داد

و من خود را چه تنها دیدم

ساعت ده صبح بود درست ده صبح

من بودم یک سردخانه و یک فرشته آسمانی

می خندید و آرام خفته بود

ساعت ده صبح است درست ده صبح

من هستم و دلتنگی و خاطرات ساعت ده صبح

شب تاريكي است

باد بالاي برگ درختان خفته است

پنجره ي احساس بسته است

در ته شب رود ستارگان پيداست

من در اول شب گم شده ام

دست من خواهش چيدن سيب نگاهت را داشت

و درخت سيب ته باغ پژمرده

شيشه پنجره ي تنهايي من

با نفس تو ترك بر مي دارد

اما افسوس كه ديگر نديد

هيچ طوفان دم و بازدم تو