شعله های یخی

طعم ترش تمشک9

lirose — Thu, 28 Aug 2008 04:52:18 GMT

بعد از رفتن خسرو رهی به اتاق آقای افروغ (مسئول حراست) رفت . پس از سلام و احوالپرسی نشست . افروغ با دیدن رهی گفت:

- به به آقا رهی! چه عجب یادی از ما کردی! تو که فقط به فکر پروژه های بزرگی و دیگه ما رو تحویل نمی گیری

- رهی با شنیدن پروژه های بزرگ یکه خورد. به یادش آمد که محسن اظهار داشت به کامران گفته :

« داریم رو یه پروژه بزرگ کار می کنیم که اگه بگیره دست تو رو هم بند می کنیم» و حالا از زبان آقای افروغ عین همین کلمه را شنیده بود. افروغ که متوجه ناراحتی رهی شده بود گفت:

- کجایی بابا؟ بیا این ور بازار. یه کمی هم با ما حال کن

- حال؟ چه حالی؟

- خودتی رهی. مثلاً ما با هم دوستیم. چته؟

- هیچی بابا؛ صد بار گفتم که یکی از پروژه های تحقیقاتی رو با یکی از دوستان بگیر، منم تا آخر هستم. قبول نمی کنی و تیکه می پرونی؟

- پروژه داریم تا پروژه

- حالا تو همون معمولی هاشو بگیر

- بس کن رهی؛ تو خودت خوب می دونی که من اهل این حرفا نیستم. بیشتر بیا پیشم، اینجور که تو می آی انگار با هم غریبه ایم.

- بیام که بچه ها بگن جاسوسی؟

- ول کن بابا، جاسوس ؛ جاسوس، من به اندازه کافی عوامل دارم.

- اینو خوب می دونم

- من که دوسِت دارم؛ ولی دوستای جون جونیت رو نمی دونم

- منظورت چیه

- هیچی عزیز؛ می خوام بگم با بعضی ها سر یه سفره غذا بخور، حتی تو یه رختخواب بخواب، ولی هیچوقت راز دلتو بهشون نگو

- ببینم کسی چیزی گفته؟ چرا روشن نمی گی تا بدونم

- هیچکس چیزی نگفته، ولی مواظب باش رهی. اینجا پر گرگه

- از تو که نمی شه حرف در آورد. همیشه همینجور تو لفافه حرف می زنی و ادعای دوستی هم می کنی

- دِ پسر اگه دوست نبودم که تا حالا پرونده ات شده بود یه تریلی، بدِه بهت گوشزد می کنم که مواظب باشی، دور و برتو بپایی، با این . . . . .

- با این چی؟ تو از اولشم با کامران مشکل داشتی

- مشکل چیه؟ کی حرف اونو زد؟

- خوب می دونم منظورت چیه

- حالا هر چی؛ بدِه؟ نه جون من بده که رازتو حتی به کامرانم نگی. ببین فردا پس فردا دیدی افروغ کله پا شد و یکی دیگه اومد . . . . . اونوقت دهنت آسفالته ها

- باشه عزیز؛ چشم مواظبم

رهی از اتاق افروغ بیرون آمد. تو راه پله با کامران سینه به سینه شد.

- به به ؛ می بینم که اتاق از ما بهتران بودی

- منظورت همونجایی که الان می خوای بری؟ نه عزیز ما نیستیم

- حالا چرا بهت برخورد؟ من اونجا برم؟ خودت که می دونی من چشم دیدن افیونو ندارم.

رهی به اتاقش رفت و در را بست. پشت میزش نشست و به فکر فرو رفت.« منظور افروغ از پروژه ی بزرگ چی بود؟ آیا منظورش همین پروژه های تحقیقاتی است؟ نه بابا ؛ اونو که مسئولشم و باید دنبال قضایاش باشم، پس چیه؟ یعنی کامران داره دو دوزه بازی در میاره؟ برا چی کامران؟ من که بهش بد نکردم. تا به حال از طریق محسن شش نفر و تو بغلش انداختم. ای کامران کامران؛ یه بار بهت حال ندادیم. دِ نمی شد دیگه. تو هم چشم نداشتی دوستتو آسوده ببینی؟ اِه . . . چیه زود قضاوت می کنی؟ بیچاره کامران؟ بسه، به جای فکر کردن الکی به کارت برس که کارای مونده زیاد داری»

***********

صدای زنگ موبایل لذت خواب بعداز ظهری را از رهی گرفت. او خسته و بی رمق از جایش برخاست و گوشی را برداشت.

- بفرمایید

دریا در حالیکه گریه می کرد با هق هق گفت:

- خیلی پستی رهی. . . . پست و بی وجدان. . . .

- دریا تویی ؟ چی شده؟ چرا گریه می کنی؟

- ازت متنفرم م وووو ت ت ت ن ن ف ف ف ف ف ر ؛ مگه من با تو چه کردم که اینجوری جوابم و دادی؟ ها بگو نامرد؟

- تو رو خدا بگو چی شده؟

- چی شده؟ خودت بهتر از هر کس دیگه ای می دونی. نامرد پست. دیگه نمی خوام ریخت تو ببینم

- باشه دریا؛ من پستم، رذلم، هر چی تو بگی هستم. ولی بگو به چه جرمی

- گم شو کثافت؛ گوم م م شو و و و

- چی شده دریا؟ بگو به کدام گناهم . . . .

صدای بوق مقطع تلفن رهی را متوجه قطع شدن مکالمه کرد. رهی در حالیکه دستش می لزید و کاملاً متشنج و عصبی بود چند بار شماره دریا را گرفت اما کسی گوشی را بر نداشت. رهی خسته و ناامید از شماره گیری موبایلش را به گوشه پرت کرد و دراز کشید. صدای دریا مدام تو گوشش طنین انداز بود. ازت متنفرم رهی ، ازت متنفرم رهی ، ازت متنفرم رهی ، ازت متنفرم رهی ، کم کم صدا بیشتر و بیشتر شد و رهی احساس کرد که همه عالم و آدم صدای دریا را می شنوند. کف دستهایش را به گوش هایش چسباند و محکم فشار داد اما صدای دریا نه تنها قطع نشد، بلکه بلند تر و واضح تر به گوش می رسید. رهی به گریه افتاد و با صدای بلند گریست و فریاد زد :

« خداجون ، به چه جرمی ؟ مگه چی کار کردم که دریا هر چه دلش خواست بهم گفت؟ برای چی خدا؟ من که جز عشق و محبت کاری دیگه ای نکردم . اگه پاسخ عشق اینه گور پدر هر چی عشق و عاشقیه . دیگه نمی خوام عاشق باشم . آخه چرا و به چه علت؟» هر چه فکر کرد چیزی ندید که مستحق آن رفتار دریا باشد. ناچاراً تلفن را برداشت و به محسن زنگ زد و از محسن خواست هر چه زودتر خودش را به منزلش برساند. نیم ساعت گذشت که محسن وارد شد و با دیدن قیافه رهی در حالیکه وحشت کرده بود پرسید؟

- چی شده؟ حالت خوبه؟ چرا رنگ و روت پریده؟

- می خواستی چی بشه؟ دریا زنگ زد و هر چه تو دهنش بود بارم کرد.

وبا صدای بلند گریست. محسن که تا به حال ندیده بود رهی اینجور گریه کند گوشه ای نشست و سرش را پایین انداخت . هر چه فکر کرد جمله ی مناسبی برای تسلای دل درد کشیده رهی پیدا نکرد. رهی با هق هق گفت:

- می گی چی شده؛ ها؟

- نمی دونم والله، خودش چیزی نگفت؟

- فقط فحش و بد و بیراه؛ چطوره به شهناز تلفن بزنی و از دهنش حرف بکشی؟

- شهناز؟ نه بابا اون سایه منو با تیر می زنه

- برا چی؟ شما که تا دو هفته قبل لیلی و مجنون بودید؟

- به خاطر شما، تو و دریا، به خاطر پریا خواهر دریا

- فهمیده که پریا تو گلوت گیر کرده؟ باشه خودم بهش زنگ می زنم.

گوشی تلفن را برداشت و شماره شهناز را گرفت. شهناز گفت:

- بفرمایید

- سلام خواهر جون؛ منم رهی

- سلام داآش رهی؛ خوبی؟

- نه والله؛ ببینم تو از دریا خبر نداری؟

- خبر درست که نه؛ فقط دیدم که رفته تو اتاقش درو قفل کرده. چند بار رفتم در زدم اما درو واز نکرد. فکر می کنم هر چیه مربوط به تلفن اون مزاحمه است.

- تلفن؟

- آره؛ با هم بودیم که مزاحمه زنگ زد و بعد از پایان حرفاش دریا شروع کرد به فحش دادن، اول فکر کردم به مزاحمه فحش می ده اما بعدش دیدم . . . .

- دیدی چی؟

- دیدم؛ ببین تو ناراحت نشی ها، منم نمی خوام خبرچینی دوسمو بکنم.

- چرا حرف نمی زنی؟

- اون داشت تو رو فحش می داد.

- اینو که زنگ زد و هر چه تو دهنش بود بهم گفت.

- بهت زنگ زد؟ نگفت برا چی فحش می ده؟

- منم می خوام همینو بدونم.

- الان اخلاقش سگیه؛ نمی شه بهش نزدیک شد. تا فردا ته و توی قضیه رو در می آرم.

- ممنون خواهر جون

- حالا دیگه شدیم خواهر جون

- من که از روز اول بهت گفت خواهرجون منی!

- آره؛ اون محسن نامردم خیلی چیزا می گفت.

- ببین حساب منو با اون یکی نکن.

- خوب من که حرفی ندارم. این نشد یکی دیگه. راجع به این موضوع هم غصه نخور، فردا بهت زنگ می زنم.

برای رهی یک قرن طول کشید تا شهناز زنگ زد.

- سلام رهی

- سلام؛ چی شده؟ فهمیدی؟

- آره بابا چقده عجولی؟ گفتم که اون مزاحمه مقصره؛ می دونی بهش چی گفته؟ بهش گفته من دوست رهی ام و اون ازم می خواد بهت زنگ بزنم تا تو رو از سرش وا کنه. اونوقت کلی هم دریا رو نصیحت کرده که وقتی اون تو رو نمی خواد چرا اویزونش می شی و از این جور اراجیف.

- و اونم باور کرد؟

- خو آره دیگه؛ آخه تمام نشونی هایی که می داد درست بود.

- تو هم باور کردی؟ یعنی من اینقده پستم؟

- نه به خدا، من می دونم که کاسه ای زیر نیم کاسه هه. ولی خوب زمان می بره تا برای دریا روشن بشه.

- می خوام با دریا صحبت کنم.

- دیونه ای؟ من جرأت نمی کنم اسم تو رو پیشش بیارم. بزار یه مدت بگذره ببینم چی کار می شه کرد.

- دستت درد نکنه عزیز

- خواهش می کنم. زیاد غصه نخور؛ درست می شه.

موج آخر

lirose — Sat, 23 Aug 2008 05:40:18 GMT

اینک موج نگاه توست که بر من می گذرد

موج نگاه آن روز برفی

به یاد آر

آن غروب دل انگیز را

آن بن بست جدایی

از غروب نگاهت سخن می گویم

چمدان در دستت

موهایت آشفته

و اشک های من

بدرقه راه تو

نیلوفر خفته بود

مرداب در فراموشی خود گم شده بود

قطرات اشک من موجی از سکوت را در بر داشت

در آن شب مرداب وش نگاهت

چه بی خودانه غرق شدم

اشعار سمیرای عزیز در میکده خواب آلوده

فریاد خاموش

lirose — Wed, 20 Aug 2008 07:58:18 GMT

قسمت سوم غروب پاییزی

به شوق دیدن مژده شال و کلاه کردم و سریع به راه افتادم. وقتی وارد کلاس شدم، دیدم که از او خبری نیست. بی حال و پکریه گوشه ای نشستم و منتظر شدم تا او وارد شود. چند دقیقه بعد دو سه نفری وارد کلاس شدند . بعد از آنها استاد آمد و کلاس رسماً شروع شد. پنج دقیقه از کلاس نگذشته بود که در باز شد و او در چارچوب در ظاهر شد و با عذرخواهی از استاد به ته کلاس رفت و نشست. در طول کلاس مدام به این فکر می کردم چگونه به او بگویم دوستش دارم و جدایی از او برام ممکن نیست. جملات قشنگ و زیبا را ردیف کرده بودم و صد بار آنها را تکرار کردم و با اشتیاق تمام منتظر بودم تا کلاس به پایان برسد. استاد تکلیف جلسه آینده را مشخص و کرد و با خسته نباشید بچه ها کلاس را ترک کرد. من هم کیف و کتابم را برداشتم تا از کلاس بیرون بزنم که صدایش را از پشت سر شنیدم.

- غذز می خوام آقای فروزان

به طرفش برگشتم و گفتم:

- در خدمتم خانم

- می بخشید من اول کلاس نبودم و می تونم یه نگاهی به کتابتون بندازم تا معنی دو سه واژه رو بنویسم

- خواهش می کنم، بفرمایید

کتابم را گرفت و نگاهی به صفحات آن انداخت و وقتی بچه ها از کلاس بیرون رفتند کتاب را به من داد و گفت:

- وسایلتو جمع کن بریم

- پس معانی لغات چی می شه؟

- اون واسه پیچوندن بچه ها بود. نمی خواستم وقتی اونا هستند با هم بریم.

با هم از در دانشگاه خارج شدیم. تو راه از هر دری حرف زدیم و من بهش گفتم که فرزند دوم یک خانواده ی پنچ نفره هستم. از تصمیمم راجع به ادمه ی تحصیل در مقاطع بالاتر گفتم و او ناگهان پرسید:

- پس دور و بر ازدواج و خط کشیدی؟

از این سئوآلش یکه خوردم و با خجالت گفتم:

- چ چطور مگه؟

- آخه ایجور که تو می گی می خوای خودتو وقف علم و دانش کنی

علم و دانش را با لحن کشدار و تمسخر بیان کرد. من هم تصمیم گرفتم که از علاقه و عشق خود به او بگویم ولی هر نمی دانم چرا دهانم بسته ماند و کلمات و واژه ها از یادم رفت. می خواستم فریاد بزنم دوست دارم ازدواج کنم و اونم با تو، اما افسوس درست زمانی که موقعیت بیان آنچه در دل داشتم فرا رسیده بود مغزم کپ کرده بود مثل بچه های خنگ و دست و پا چلفتی گفتم:

- نِ نِمی دونم؛ تا حالا بهش فکر نکردم

- فکر نکردی؟ مگه می شه؟ اما من می خوام. . . ببین اون دو تا دختر که از روبرو دارن میان همکلاسی منن، یه کم ازم فاصله بگیر تا ضایع نشه.

ازش فاصله گرفتم و به راهم ادامه دادم. مژده پس از سلام و احوالپرسی با همکلاسی هایش خودش را به من رساند و در حالی که نفس نفس می زد با عصبانیت گفت:

- بهت گفتم یه کم ازم فاصله بگیری نه اینکه سرتو بندازی پایین و همینجور مثل قطار ترمز بریده سر بخوری!

- ببخشید، فکر کردم اینجوری واسه شما بهتره

- آره معلومه بهتره؛ اگه به همین وضع پیش بریم می تونم تو دو سرعت المپیک شرکت کنم.

از حاضر جوابی اش یکه خوردم ولی خودم را به بی خیالی زدم و با شوخی گفتم:

- خوبه؛ اونوقت منم می تونم ادعا کنم که با قهرمان المپیک دوستم.

- دِ . . . اونوقت باید مواظب باشی چشت نزنن.

- باشه حتماً؛ حال دیگه جنگ بسه، من اصولاً صلح طلبم.

- باید هم صلح کنی؛ چون تو جنگ با من بازنده ای

- قبول دارم. بازنده بازنده

- حالا شد. می بخشمت.

- چقدر لطف دارید شما!

- بازم می خوای شروع کنی؟

- نه نه اصلاً. می گم امروز چرا دیر اومدین؟

- تو ترافیک موندم. چطور مگه؟

- هیچی همینجوری

- منتظرم بودی؟

- منتظر؟ . . . نه برام سئوآل بود.

- الکی که واسه آدم سئوآل پیش نمی آد.

- الکی که نبود، برام مهم بود، اومدنتو می گم.

- خوشحالم از اینکه اومدن و نیومدنم برای کسی مهمه.

- یعنی شما . . . . .

- اینقد به من شما شما نگو، احساس غریبگی می کنم.

- خوب باشه ، تو نمی دونی که واسم مهمه یا نه؟

- نه از کجا بدونم؟

- خوب وقتی با هم دوست و همراهیم باید مهم باشه دیگه، نیست؟

- فقط همین؟ من با خیلی ها دوست هستم، ولی غیبت ده دقیقه ایشون برام سئوآل برانگیز نیست.

- شاید، ولی . . . .

- ولی چی؟

- نمی دونم

- می خوای چیزی بگی؟

- نه ، یعنی آره . . . . . .

- خوب . . . .

- برام مهمه . . . . . دیدنتون . . . . و یا اومدنتون

- اوهوم . . . فهمیدم، خیلی هم باید مهم باشه، معلومه

و سکوت کرد و چیزی نگفت. من که از نیش و کنایه کلامش کلافه شده بودم می خواستم فریاد بزنم مهمه ، خیلی هم مهمه ، چون دوست دارم، عاشقتم.عاشق همین بی پروایی هات، حاضرجوابی هات ، خنده هات و . . . . . اما قدرت بیانش را پیدا نکردم. به سر خیابان منزلشان رسیدیم. از هم خداحافظی کردیم و جدا شدیم. تا خوابگاه راهی نمانده بود و من به این فکر می کردم که چقدر دست و پا چلفتی و ببو گلابی ام که نمی توانم احساسات قلبی ام را به دختری که سراپا گوش است برای شنیدن آن بیان کنم.

ادامه دارد

خواب ابدی

lirose — Thu, 14 Aug 2008 09:03:18 GMT

نيلوفر ؛
خفته بودي بر بستر آب
با بالشي از موج

من كجا افتاده بودم؟

باد ماسه را مي برد

سرگردان بودم سرگردان

در گير و دار ماسه و آب و باد

و در گرداب فراموشی

ذره اي از خيال تو

همه ی امید من بود

دشت پر بود از ستاره

آسمان خواهش آغوش زمين را هديه مي خواست

زمين چه فروتنانه در آغوش آسمان تاريك خفت!

در آن تاريكي

پي نوري از خيال تو

دوان بودم

آمدم ؛ اما تو مرا نديدي !

شايد مني كه آمده بود ، من نبودم !

تو بودي و يك دنيا لبخند

من بودم و يك دنيا اشك

تو بودي و يك شب سكوت

من بودم و يك صبح فرياد

تو بودي و تكرار زندگي

من بودم و فراموشي خاك

اينجا كه تنها نشسته ام چه بي خودانه منتظرم!

انتظار دستي كه كتيبه مرا بشوید

آيا مثل ماه در شب سرد اين گورستان فراموش شده مي درخشي؟

آيا مثل نسيم ،صورت اين عكس ايستاده بر كتيبه را می نوازی؟

آيا چشمانت لحظه هاي تاريك و سرد اين فراموشخانه

را روشن مي كند ؟!

آيا مي توان به اميد نگاهت آرام خفت ؟!

{ادامه داستان سلام آشنایی به زودی درج می شود}